X
تبلیغات
زولا
کلبه ای از جنس محبت
  
 
 
آرشیو
 
یکشنبه 7 دی‌ماه سال 1382

در شبی تاریک که صدایی با صدایی در نمی آمیخت
و کس کس را نمی دید از ره نزدیک
یک نفر از صخره های کوه بالا رفت
و با ناخن های خون آلود
روی سنگی کند نقشی را
و از آن پس ندیدش هیچکس را


غروبی باز یک مرغ مهاجر بالهایش را میان بادهای سرد و طوفانی رها کرد
و در آن تردید حتی آسمانها هم بغض خود را
ناگهان در ارتفاع وحشت آنی رها کرد
اسیر باد می شد
تک درخت پیر می دیدم
 شکوه چند فرسخ برگ در زیر گام عابران می ماند
و اما باد می آمد و به دور تک درخت پیر رقص می نمود
و باز او را در میان وهم عریانی رها می کرد

در شورای دلم عشق چنین گفت
معشوق تو ناز است
ملوس است
ملیح است
اعضای وجودم همه گفتند
صحیح است
صحیح است


برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 58608


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها